Sinds Maike's geboorte denk ik in 'Voor Maike' en 'Na Maike'. Twee werelden, twee tijdseenheden. Er is zoveel veranderd; Maike is er, blijft er, maar niet hier. Ze is een kindje met een ziel en een eigen identiteit. Op een kaartje dat we vlak na het overlijden van Maike ontvingen stond de tekst: 'Het verhaal van de hemel zal nooit meer hetzelfde zijn.' En dat klopt. Het verhaal van de hemel is mooier, warmer en concreter, want ons sterrenmeisje is daar. Tegelijkertijd is het verhaal van de hemel moeilijker, confronterender en harder, want ik had Maike zo graag hier gehouden.
Toch geloof ik dat ze bij ons is; ik praat met haar, vraag haar om bij me te zijn, voel haar hand in mijn hand. Een bijzonder kind, dat altijd bij me is, waar ik ook ben. Met een eigen plek in ons gezin. We vieren Maike's verjaardag met ballonnen en slingers bij haar graf, om daarna samen pannenkoeken te gaan eten. We praten over haar. Als mensen aan mij vragen hoeveel kinderen ik 'heb', dan antwoord ik 'twee'; een mannetje hier op aarde en een meisje in de hemel. Mensen schrikken daar soms van, en dat mag. Maar door Maike te benoemen, heeft ze gelijk een plek.
Ook Joep (2002) noemt haar in vriendenboekjes, op de vraag of hij broers of zussen heeft. Steevast is zijn antwoord: een zusje, Maike in de hemel. Uit zichzelf. En daar kan ik heel erg van genieten. Als hij een ster ziet, ziet hij Maike. Als hij een witte vlinder voorbij ziet fladderen, dan fladdert daar Maike, speels en vrolijk. En zo voelt het voor mij ook. Dit zijn twee van de vele symbolen die deel uit maken van mijn leven 'Na Maike'. Door deze symbolen denk ik dagelijks aan haar, en voel ik me 'getroost' en 'rijk'. Omdat Maike daarmee heel dichtbij is.
In de periode van het vele lezen, kwam ik de volgende uitspaak tegen van Kahlil Gibran:
'Wanneer je verdrietig bent, kijk dan opnieuw in je hart
en zie dat je huilt om wat je vreugde schonk.'
Toen ik deze uitspraak las, realiseerde ik me dat ik heel blij was met de zwangerschap en de komst van Maike, en vervolgens het verdriet heb ervaren om haar uit handen te geven. En....... ik ben heel blij dat ze er is, en is geweest. Zinloos wordt zinvol. Zingeving.
Maike's komst is niet voor niets geweest. Het leven werd ineens op z'n kop gezet, 180 graden anders. We zijn in staat geweest om het leven 'vast te pakken' en te 'draaien'. We zijn keuzes gaan maken met ons hart. Door te verhuizen naar Brabant, het land van de warme en zachte -g- waar onze wortels liggen. De -g- van groei en geluk. Van écht leven. Maike heeft me 'wakker' gemaakt. En elke dag weer brengt ze hele mooie dingen.
Ik heb ervaren, dat verdriet me kwetsbaar heeft gemaakt, me dicht bij mezelf heeft gebracht en me heeft 'geopend'. Verdriet geeft nieuwe inzichten; het besef dat situaties zomaar kunnen veranderen, dat het leven van de één op de andere dag een hele andere wending kan krijgen. Dat ik een hoop kan plannen, bedenken en verwachten, maar dat het dus net zo simpel anders kan lopen. Dat ik mezelf niet kan behoeden voor verdriet. Een schril contrast met de tijdgeest van beheersbaarheid en maakbaarheid waarin we leven.
Ik sprak een moeder die haar tweede en vierde kind heeft verloren. Zij vertelde me dat ze veel verdriet heeft om het verlies van beide kinderen, maar ook heel blij is met haar derde en vijfde kind, omdat ze beide kinderen waarschijnlijk niet had gekregen als haar tweede kindje was blijven leven. Confronterend, en waar. Met liefde voor al haar kinderen.
Een leven voor Maike en een leven na Maike. Het voelt alsof er bij de keizersnede een onderdeeltje niet is 'teruggeplaatst'; het klepje van mijn binnenwereld, mijn 'emotie-tonnetje'. En ik ben er blij om. Deze emoties, kwetsbaarheid en openheid maken dat ik 'dingen' waarneem, die ik eerder niet bewust zag. Een bloeiende roos, een fladderende vlinder, een stralende ster. De pracht en kracht van het hier-en-nu. Het maakt dat ik leer loslaten; meegaan en opgaan in blije én moeilijke levensstappen. Niet meer onbevangen, maar wel vol vertrouwen. Intens leven, genieten, me heel verbonden voelen met mensen. Wetende dat ik door Maike mijn weg in het leven gevonden heb. En... ik heb geen angst meer voor de dood, want als ik ga, ga ik naar Maike, en kan ik haar eindelijk heel lang vasthouden.
Alle rechten voorbehouden. Niets van deze site mag worden overgenomen, gepubliceerd, verveelvoudigd of op enigerlei wijze worden doorgegeven zonder schriftelijke toestemming van de auteur.