Donderdagavond 5 april krijgen we een eerste verslag van de kinderarts, waaruit blijkt dat Maike hersenbloedinkjes heeft gehad. Voor het eerst wordt het mij ernstig duidelijk dat mijn vertrouwen ongegrond is. Onze Maike gaat het waarschijnlijk niet redden, hoe erg ze ook haar best doet. We besluiten af te wachten, en hebben een hele onrustige nacht. Want wanneer beslis je om te stoppen met behandelen, wanneer vind je als ouder dat je kind geen kwaliteit van leven zal hebben? Een kind dat al zo lang zo enorm welkom is en dat we zo graag een mooi en blij leven willen geven.

De volgende ochtend, vrijdag 6 april, worden er opnieuw echo's van Maike’s hoofdje gemaakt. Om 13.00 uur zitten we bij de kinderarts die vertelt dat Maike weer hersenbloedinkjes heeft gehad, dat ze daardoor geen kwaliteit van leven zal hebben en dat ze vermoeden dat dit nog het topje van de ijsberg is. Het wordt duidelijk dat Maike een bacteriële infectie heeft opgelopen, waardoor ze ziek is geworden en de geboorte op gang is gekomen. Een harde klap, te meer omdat de hele zwangerschap voorspoedig is verlopen. De artsen geven aan dat ze willen stoppen met behandelen. Dit is zo moeilijk, maar ook zo duidelijk. Het voelt alsof Maike ons die moeilijke beslissing bespaart door zelf aan te geven dat het niet meer gaat.

We volgen het advies van de artsen en besluiten om de volgende dag te stoppen met behandelen, zodat we rustig afscheid kunnen nemen van Maike en haar kunnen dopen. Hele emotionele uren volgen, wetende dat dit de laatste aardse uren van en met Maike zijn. 

We worden aan alle kanten gesteund door de verpleging van de afdelingen neonatologie en verloskunde. Zij denken met ons mee, doen suggesties, maken foto's van Maike, geven ons alle ruimte om bij haar te zijn. Deze foto's zijn nog steeds heel dierbaar, en confronterend. We hebben ook een paar seconden film van Maike in de couveuse. Achteraf gezien veel te weinig, want alles wat we kunnen 'verzamelen' van en over Maike is zo dierbaar. Dat is nooit genoeg.

Zaterdag 7 april, de dag voor Pasen. Om 10 uur wordt Maike op de neonatologie gedoopt. De hele familie om haar heen. Heel mooi, waardig, sereen. En dan mogen we haar vasthouden, eindelijk, voor het eerst in drie dagen in onze armen. Wat een genot!! Liedjes voor haar zingen, tegen haar praten, haar aaien. En dan vertrekt ze, in onze armen. Heel rustig, heel dichtbij. 

We besluiten Maike te begraven op het kerkhof waar mijn moeder ook begraven ligt, en gaan met de hele familie aan de slag om een mooie mis te maken. We willen Maike laten 'zien' aan de mensen om ons heen, 

samen afscheid van haar nemen. De zangeres die op ons huwelijk heeft gezongen, komt ook voor Maike zingen. Een hele mooie verbinding tussen twee levensgebeurtenissen. 

De dagen rondom de begrafenis gaan in een roes voorbij; druk bezig met teksten, liedjes, bloemen, kleine cadeautjes verzamelen die Maike kan meenemen naar haar nieuwe wereld, ballonnen, een mooi bloemenmandje als bedje voor Maike, een fotograaf om de begrafenis in beelden vast te leggen, en zoveel meer.

De dag van begrafenis is een stralende dag. Een groot contrast met alle gevoelens die door me heen gaan; het verdriet, Maike voor de allerlaatste keer kunnen zien, haar uit handen moeten geven. En ondanks al het verdriet slagen we erin om op een hele mooie, warme en magische manier, samen met familie, vrienden en veel kinderen, afscheid van ons meisje te nemen.