En het leven gaat verder. Toen ik na het bevallingsverlof weer begon met werken, heb ik van mijn toenmalige werkgever alle ruimte gekregen om rustig te starten. Ze remden me zelfs af. Achteraf ben ik daar heel blij om; als ze dat niet gedaan hadden was ik waarschijnlijk mijn werk  ‘ingevlogen’ en had ik niet de ruimte genomen om Maike en mijn verdriet te ‘laten zijn’ en te voelen. Dat kon nu wel. En doordat ik in mijn eigen tempo kon starten, ging het opbouwen heel soepel, was ik na drie maanden volledig aan het werk, en kon ik goed functioneren.           

Elke ochtend als ik naar kantoor ging had ik muziek opstaan. Muziek doet veel met me, toen en nog steeds; liedjes kunnen me dusdanig raken, dat emoties gelijk boven komen. Verdriet, maar ook blijheid en dankbaarheid. Toen ik weer begon met werken zat ik op twee kilometer hemelsbreed van het AMC vandaan op opdracht, en kwam ik dus elke dag langs de plek waar Maike gestorven was. Dat was confronterend, maar ook goed, want daardoor was ik ook iedere dag heel bewust ‘met haar bezig’. En als ik echt dicht bij haar wilde zijn, ging ik naar de centrale hal van het AMC. Om te lezen of te schrijven. Om Maike te voelen. Nog steeds vind ik het een hele fijne plek om te zijn, en als ik de kans krijg ga ik er naar toe. Om dicht bij Maike te zijn en mijn ‘binnenwereld’ te verkennen.

Mijn binnenwereld had veel gevoelens en emoties die door het verlies van Maike als het ware waren 'geklonterd'; boosheid, verdriet, frustratie, wanhoop, eenzaamheid. Het was voor mij belangrijk om deze emoties uiteen te rafelen en ze allemaal te voelen, 'stuk voor stuk'. Zodat ik mezelf kon begrijpen. Ik ben het korte leven met Maike van twee kanten gaan bekijken: de mooie kant en de nare kant. En ook dat hielp me om verder te gaan; te leren leven met de dood van Maike. Rouwen, het verdriet aangaan, is hard werken, dat werd me duidelijk. En ik probeer trouw te zijn aan dat verdriet.    

Daar waar ik in het begin heel erg behoefte had aan contact met vrouwen die hetzelfde hadden meegemaakt, vond ik dat op dat moment niet. Vanaf het voorjaar van 2008 ben ik wel een aantal vrouwen tegengekomen die hetzelfde heeft meegemaakt. Deze contacten gaan diep. Je hoeft niets uit te leggen, deze vrouwen weten wat het is om een kindje te verliezen. En je kunt elkaar daarbij helpen. Eén vrouw die ik ontmoette vertelde dat ze na het overlijden van haar zoontje met haar zus had afgesproken dat ze altijd, op elk moment van de dag (of nacht), en al was het duizend keer hetzelfde verhaal, mocht praten over haar verdriet, het missen etc.. Een hele mooie en bijzondere afspraak.

Het werd me door bovenstaande ontmoetingen duidelijk dat ieder op zijn/haar eigen manier rouwt, en dat er niet één manier van rouwen is. En wat mij ook duidelijk werd is dat ik mijn verdriet niet met het verdriet van een ander kan en moet vergelijken (bijvoorbeeld: haar verdriet is erger dan mijn verdriet, want ik heb één kind verloren en zij twee kinderen). Alle situaties zijn anders, al het verdriet is anders. En al het verdriet is even 'erg'. Wat in mijn beleving hierin voor iedereen van groot belang is, is dat het verdriet er mag zijn, en dat het kindje of de kindjes er mag/mogen zijn. Erkenning. Respect. Van anderen en van jezelf, voor jouw verhaal en het verhaal van de ander. Meer niet.