De eerste maanden na de dood van Maike waren als een achtbaan. Met alle emoties en gierende hormonen, de uitgerekende datum tikkend in mijn hoofd. Overleven. Elke zwangere buik is moeilijk, net als elk klein baby’tje. Zittend op de grond voor haar grafje, voel ik de behoefte om Maike op te graven en in mijn armen weer mee naar huis te nemen. Diep, rauw. De behoefte om te praten, en om niet te praten. Om mijn verhaal te delen, en niet altijd te kunnen delen. Niet kunnen delen, omdat ik niet altijd durf te praten, onbewust bang om met mijn verdriet geconfronteerd te worden. Niet kunnen delen, omdat het zowel voor ons als voor de mensen om ons heen niet altijd gemakkelijk is hoe met de situatie om te gaan. Het overgrote deel van de mensen bedoelt het gelukkig goed. En een aantal mensen hiervan is in staat om de juiste snaar bij me te raken, me de ruimte te geven om mijn verdriet te voelen. Bij hen mag het verdriet er zijn, doordat ze gewoonweg naar me luisteren, niets anders. En dat is wat ik nodig had. Over Maike praten, zodat ze er kan zijn.

Iedere morgen werd ik wakker met het drukkende gevoel 'er was wat, maar wat?'. En binnen een seconde realiseerde ik me wat er was, wat er is. Soms leek het een boze droom die niet echt was gebeurd. Soms leek het alsof ik niet zwanger was geweest. De maanden waarin ik Maike in mijn buik had gedragen voelden als donkere maanden. Donkere maanden die eerder lichte maanden waren. Vol hoop. Vol verwachting van een nieuw kindje, dat al heel lang heel erg gewenst was. Verwachtingen, plannen en dromen over een leven samen. Dromen die niet uitkomen. Wel de harde werkelijkheid. Om het leven weer op te moeten pakken en verder te gaan. Dat is leeg en moeilijk te accepteren want hoe nu verder?

Mijn grootste valkuil was dat ik veel verwachtingen van mensen om me heen had. Verwachtingen over hoe ze met de situatie zouden omgaan, hoe ze zouden reageren. Terwijl je niet van mensen kunt verlangen om aan je verwachtingen te voldoen. Ik moest leren die verwachtingen zo laag mogelijk te houden, om positief verrast te worden door de meest ontroerende en waardevolle reacties uit onverwachte hoeken of op onverwachte momenten. Reacties die echt uit het hart komen, die me raken, die ik kan voelen. Omdat ik er open voor sta, het laat gebeuren, (verwachtingen) los laat.     

Ik ben boeken gaan lezen over de dood van kinderen rondom de zwangerschap. Heel confronterend, maar ook heel fijn. Door de herkenning, de bevestiging dat je niet de enige bent die dit heeft meegemaakt. En ik ben gaan schrijven. Over alles wat er is gebeurd, wat ik voel, denk en mis.  

Waar ik ook heel erg mee bezig was, was de herinnering die ik aan bepaalde momenten of bepaalde plaatsen had. Gedachten als: 'Hier ben ik het laatst met Maike geweest, hier zat ze nog in mijn buik, hier was ik toen ik zoveel weken zwanger was'. Al deze momenten kwamen terug, en maakten het besef van Maike missen vaak groter en pijnlijker. Nog steeds komt af en toe in me op dat ik toen en toen met Maike daar ben geweest. Met het grote verschil dat het nu geen pijn meer doet, maar een mooie herinnering is.

Toen de uitgerekende datum voorbij was kreeg ik meer rust. Op die dag was ook het grafje helemaal af. Een nieuw begin, een mooi en magisch plekje voor Maike. En toen ging ik rouwen. Voelen hoe erg ik Maike mis, en niet weg te lopen voor mijn verdriet. Want door te voelen krijgen emoties een plek, worden ze zachter. Ik kon meer van het leven gaan genieten, 'durfde' en kon meer lachen zonder schuldgevoel naar Maike. Dat heeft echt moeten groeien.

Ook kwam de waarom-vraag naar boven. Waarom mocht Maike drie dagen bij ons blijven? Waarom moest ze gaan? Er is geen antwoord op deze Waarom-vraag. Ik heb deze vraag-zonder-antwoord kunnen ombuigen naar het grenzeloze en positieve  'Waartoe?'. Maike heeft me veel gebracht. Ze heeft drie dagen intens geleefd, veel losgemaakt bij mensen om haar heen, en bij mij. Ik ben blij dat ze in mijn leven is, hoe moeilijk het ook is om haar niet hier bij me te hebben.