Om een beeld en gevoel te krijgen bij het verhaal, en de wijze waarop dit is geschreven, staat hieronder een aantal fragmenten uit het boek.

..........Joep heeft een echte jongenskamer. Het is een sterren- en planetenkamer met een planetenlamp. Elke avond draait Joep de lamp met een flinke zwiep rond. Dan flitsen de planeten door zijn kamer, tot de lamp en Joep er helemaal dol van worden. En als Joep ’s avonds zijn planetenlamp uitdoet, is zijn plafond vol stralende sterren. Joep telt ze elke avond: het zijn er wel honderd. En omdat het er zoveel zijn, valt hij vaak al in slaap voordat hij al zijn sterren heeft kunnen tellen.

Tussen al die sterren zit ook een vallende ster. Joep heeft op vakantie een echte vallende ster gezien. Papa heeft hem toen verteld dat, als je een vallende ster ziet, je een wens mag doen. En papa en mama hebben een hele grote wens: een tweede kindje, een kleine Joep of Joepelientje..........

..........'Mam', vraagt Joep op een avond in de lente, 'wanneer komt de baby nou? Het duurt zo lang.' 'Het duurt nog wel even, mannetje', zegt mama. 'Eerst ben jij jarig en dan komt de baby. De baby moet nog goed

groeien in mijn buik. Ons kindje is al best groot, het heeft al armpjes en beentjes, tien vingertjes en tien teentjes, twee oogjes, een neusje en een mondje. Het is nu belangrijk dat alles groter en sterker wordt, snap je dat?' Joep knikt, hij snapt dat wel. Hij was ook niet in één keer zo groot als hij nu is. Daar heeft hij goed voor moeten eten, drinken en slapen. En dat doet de baby in mama's buik ook..........

..........Op een mooie lentedag haalt papa Joep uit school. 'Joep', zegt papa, 'luister eens, ik moet je wat vertellen. Ons baby'tje is geboren. Je hebt een zusje gekregen, ze heet Maike. Maike is een heel mooi meisje met zwarte haartjes, een klein neusje en een lief mondje. Ze lijkt erg op jou, haar grote broer. Maike en mama liggen in het ziekenhuis. Want Maike had eigenlijk nog langer in mama's buik moeten blijven. Ze is erg klein en ze doet heel erg haar best om sterker te worden. Maar omdat ze nog zo klein is, is ze nog niet af. En daarom is ze ziek.'..........

..........'Kom', zegt papa, 'we gaan met z'n drietjes naar Maike. Dan kan Maike ons samen zien, en kunnen wij samen Maike zien.' En daar gaan ze, Joep, papa en mama. Naar Maikes warme, glazen huisje. En het huisje mag open. Eindelijk kunnen ze Maike vasthouden, mogen ze dicht bij haar zijn. Ze geven Maike duizend kusjes en aaien haar over bolletje. En met hun ogen dicht genieten ze van haar warmte, haar geur, van alles wat Maike is. 'Wat is ze mooi, hè', fluistert Joep. 'Ja hè, boef', fluistert papa, 'onze Maike is een heel bijzonder meisje.'..........